Vazhdimisht po shohim një prirje për revoltë të ngadaltë kundër krijimit dhe zhvillimit të teknologjisë. Megjithatë kjo prirje vjen në një kohë kur oreksi ynë për përparimin e teknologjisë mund të përshkruhet vetëm si i pangopur.
Mendohet se kjo vjen si pasojë e ndikimit të teknologjisë mekanike, aritmetike dhe gjithnjë e më invazive në ndjeshmërinë tonë. Pas disa dekadash që teknologjia e ndërtimit po tenton të eliminojë nevojën për përfshirjen e njerëzve në detyra të ndryshme, nga larja e enëve në grumbullimin e makinave, ne arrijmë një pikë ku efikasiteti dhe automatizimi nuk janë më mjaftueshëm.
Në fillim të këtij viti vallëzuesi, koreografi dhe shpikësi Huang Yi, regjistroi një duet vallëzimi me një robot, shoqëruar nga një violonçel solo. Me frikë lexoja lëvizjet delikate të makinës dhe lidhjen e qartë emocionale që Yi kishte me të. Pyeta veten nëse po vëzhgoja një histori intime dashurie ose vetëm një techno-art të çmendur.
Pse përpiqemi kaq shumë për të rritur këtë marrëdhënie simbiotike midis njerëzve dhe teknologjisë? Ne duam teknologjinë tonë. Dhe ne duam që ajo të jetë njerëzore.
Humanizimi i teknologjisë është pjesë e natyrshme gjatë udhëtimit tonë digjital. Steve Jobs mund të kreditohet si një nga arkitektët inaugurues të transformimit në mënyrën se si ne mendojmë dhe përdorim teknologjinë. E ardhmja jonë digjitale është plot me sfida sociale, morale dhe etike. Teknologjia e humanizimit duhet të na bëjë të ndihemi njerëzore. Duhet ta cojë përpara njerëzimin. (TIRANA TODAY)
Discussion about this post