Meta pranon se Muse është frymëzuar nga OpenClaw

Meta ka pranuar se asistenti i saj i ri me inteligjencë artificiale, Muse, nuk është thjesht rastësisht i ngjashëm me OpenClaw. Pas ditësh diskutimesh mes zhvilluesve dhe përdoruesve, kompania pranoi se OpenClaw ka ndikuar drejtpërdrejt në mënyrën se si është konceptuar produkti.

Nat Friedman, drejtues i produktit në Meta Superintelligence Labs, tha se Muse është “ndërtuar nga e para”, por është “fuqishëm i frymëzuar si produkt” nga OpenClaw. Friedman shpjegoi se pasi përdori OpenClaw në janar, ai bleu qindra kompjuterë Mac mini për ekipin e tij dhe se shumë prej punonjësve të laboratorit të Meta u bënë përdorues të rregullt të tij.

OpenClaw është një agjent personal AI që mund të ndërveprojë me kompjuterin dhe aplikacionet e përdoruesit për të kryer detyra. Muse ndjek një ide të ngjashme: në vend që thjesht t’u përgjigjet pyetjeve, mund të kryejë veprime si dërgimi i email-eve, planifikimi i udhëtimeve, blerjet dhe plotësimi i formularëve.

Debati shpërtheu pasi përdoruesit filluan të krahasonin strukturën e brendshme të dy sistemeve. Vëmendje të veçantë morën skedarët që përdoren nga agjentët për të organizuar mënyrën se si funksionojnë. Sipas raportimeve, disa prej emrave të skedarëve në Muse ishin të njëjtë me ata të OpenClaw, ndërsa përmbajtja e disa prej tyre ishte shumë e ngjashme.

Kur u pyet për këto ngjashmëri, Friedman nuk i mohoi ato. Përkundrazi, ai tha se Meta mendonte se krijuesi i OpenClaw, Peter Steinberger, i kishte projektuar këto elemente “saktësisht siç duhej”. Sipas tij, objektivi i Meta-s ishte të ndërtonte diçka të ngjashme me OpenClaw, por ta bënte më të sigurt, më të lehtë për t’u përdorur dhe të aftë të funksiononte në një shkallë shumë më të madhe.

Kjo e vendos Muse në një pozicion interesant. Meta nuk po e paraqet OpenClaw si një burim kodi të kopjuar, por si një pikë reference për dizajnin e produktit. Kompania këmbëngul se Muse është ndërtuar nga e para, ndërsa pranon hapur ndikimin e një projekti tjetër.

Dallimi është i rëndësishëm, sidomos në një industri ku kufiri mes frymëzimit, imitimit të produktit dhe përdorimit të drejtpërdrejtë të kodit mund të ketë pasoja të ndryshme. Në këtë rast, Meta zgjodhi të mos e mohojë ngjashmërinë. Përkundrazi, kompania e shpjegoi atë si një zgjedhje të vetëdijshme të dizajnit.