Orlando Bloom bëri bujë për shpenzimin e mbi 13,000 eurove për një trajtim për të “pastruar” gjakun e tij nga mikroplastikat. Kjo masë ekstreme ngre pyetjen: a jemi vërtet plot me plastikë? Dhe mbi të gjitha, a duhet të alarmohemi?
Mikroplastikat – fragmente më të vogla se 5 milimetra – tani janë kudo: në ajër, në ujë, madje edhe në indet tona. Studimet e fundit i kanë gjetur ato edhe në trurin e njeriut. Grimcat më të vogla, të quajtura nanoplastika, janë aq të vogla sa mund të kalojnë nëpër barrierat e mushkërive dhe traktit tretës, duke hyrë në qarkullimin e gjakut.
Megjithatë, matja e tyre me saktësi është sfiduese: vetë laboratorët rrezikojnë të kontaminojnë mostrat, dhe marzhi i gabimit është i lartë. Disa teste zbulojnë sasi aq të vogla sa janë të krahasueshme me një pjesë të një fije floku në një litër gjak.
Problemi i vërtetë, megjithatë, nuk është se sa plastikë kemi në trupin tonë, por ku përfundon. Disa kërkime sugjerojnë se truri është një “pikë grumbullimi” e mundshme për këto grimca, megjithëse nuk është e qartë se sa nga ajo që matet është reale dhe sa është rezultat i ndërhyrjes. Në mungesë të të dhënave të besueshme, premtimet për “pastrim” mbeten më shumë marketing sesa mjekësi. Metoda më e diskutueshme, e quajtur aferezë terapeutike, ndan gjakun dhe përpiqet të eliminojë grimcat, por mungojnë studime të besueshme mbi efektet e saj në mikroplastikë.
Për momentin, arma e vërtetë është parandalimi: veshje të bëra nga fibra natyrale, më pak plastikë në enë dhe më pak ekspozim ndaj ndotësve të rrugës.
Discussion about this post